CineStar

Toen ik in 2000 in Enschede kwam wonen, ben ik vrijwel gelijk op zoek gegaan naar een bijbaantje. Na enkele maanden vond ik iets wat perfect in mijn straatje paste: werken als servicemedewerker in een net geopende, grote bioscoop in Enschede: CineStar. Echt iets voor mij, want ik ben al vanaf jongs af aan een groot filmliefhebber. Toen ik nog in Friesland woonde ging ik veel naar de bioscoop in Leeuwarden en Sneek en bij de videotheek in Franeker was ik ook geen onbekende. Daarnaast keek ik veel films op tv.

Eenmaal in Enschede veranderde er eigenlijk weinig: (veel) films kijken heeft er voor mij eigenlijk altijd bij gehoord. Naast veel films kijken lees ik ook veel over film. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even het laatste filmnieuws opzoek. Werken in een bioscoop leek me daarom geweldig, vooral omdat ik ook al gelezen had dat filmbezoek voor medewerkers gratis is. Ik was daarom ook erg blij dat ik aangenomen werd. Op 26 januari 2001 was mijn eerste dienst.

Met ontzettend veel plezier heb ik daar toen 2 1/2 jaar gewerkt. In eerste instantie als servicemedewerker. Dat betekent o.a. kaartcontrole en tussen de voorstellingen door zalen schoonmaken, maar ook van achter het buffet frisdrank en popcorn verkopen. Na ongeveer een jaar kreeg ik er nog een leuke functie bij: operateur. Als operateur ben je verantwoordelijk voor de projectie van de films. Sinds een jaar of twee is het vak van operateur erg veranderd met de komst van digitale projectie, maar in "mijn" tijd werden films nog op de ouderwetse/analoge manier vertoond, oftewel d.m.v. grote rollen film (in plaats van de harde schijven van tegenwoordig). Het projecteren van een film was toen veel bewerkelijker dan dat het nu is. Ik vond het geweldig mooi werk om te doen. Gemiddeld werkte ik drie diensten per week. Daarnaast keek ik (samen met collega's) vrijwel alle films die wekelijks in première gingen. Omdat we zoveel tijd met elkaar doorbrachten werden we naast collega's ook goede vrienden. Dit was allemaal in de periode voor mijn dwarslaesie.

Al op de eerste dag dat ik in het ziekenhuis lag kreeg ik bezoek van collega's. Dat bezoek is, in de twee jaar dat ik gerevalideerd heb, gebleven. De eerste dagen in het Roessingh werden er zelfs mensen naar huis gestuurd: te veel bezoek. Absoluut een luxepositie, want de tegenovergestelde situatie overkomt ook een hoop mensen. Ik kan zeggen dat ik geen enkele vriend of vriendin verloren heb door mijn ongeluk, eerder het tegenovergestelde.

CineStar als werkgever heeft me ook veel steun geboden tijdens mijn revalidatie. Zo ben ik eens het goede doel geweest van de jaarlijkse verkoop van posters voor een goed doel. En, nog belangrijker: als ik het wilde zouden we samen gaan kijken naar een mogelijke re-integratie. Daar had ik zeker oren naar. Niet direct na mijn revalidatie, maar enige tijd later heb ik weer wat werkzaamheden voor CineStar op kunnen pakken. En die werkzaamheden verricht ik momenteel nog steeds. Een aantal uren per week (meestal twee dagdelen) besteed ik aan enkele computerwerkzaamheden. Zo beantwoord ik veel e-mail van bezoekers, maak ik een wekelijkse interne nieuwsbrief en verzorg ik de vragen voor een maandelijkse Pub-Filmquiz. Ik verricht het werk bij CineStar zelf: er zijn enkele aanpassingen gedaan waardoor ik zelfstandig een kantoor kan bereiken waar een (tevens aangepaste) computer staat die ik kan gebruiken.

Het is erg belangrijk voor mij dat ik dit werk nog kan doen. Het zorgt ervoor dat ik het gevoel heb dat ik betrokken ben (en blijf) bij de samenleving en ook voor mijn gevoel van eigenwaarde is het belangrijk. En veel films kijken natuurlijk, dat doe ik nog steeds!