De Poolse bruiloft

Deze pagina bevat een verwijzing naar enkele foto's. Klik hier om direct naar deze foto's te gaan.

Vorig jaar is mijn jongere broer Stef in Polen met zijn Poolse vrouw Kamila getrouwd. Met een groot deel van mijn familie ben ik daar toen naar toe geweest. Het was een geweldig weekend, mede dankzij een goede voorbereiding. Want met een handicap als de mijne is het niet zo dat je de dag van tevoren even wat kleding en een tandenborstel bijeenraapt om de dag daarna in de auto te stappen.

Een Poolse bruiloft duurt minimaal twee dagen dus overnachten was noodzakelijk. Bovendien is de afstand veel te groot om op één dag heen en weer te reizen. Daarnaast heb ik natuurlijk de nodige hulp nodig, waarbij ook enkele hulpmiddelen (bijvoorbeeld een tillift) noodzakelijk zijn. Bij het boeken van een slaapplaats/hotel moet ik daarom rekening houden met het volgende:
>>   kan ik de kamer per rolstoel bereiken - zijn de deuren breed genoeg, geen hoge drempels, is er een lift aanwezig
>>   is er genoeg ruimte aanwezig rondom het bed voor mijn hulpverlener en voor de hulpmiddelen

De kamers in het hotel waar de rest van mijn familie sliep waren bijvoorbeeld alleen maar per trap bereikbaar. Dan houdt het voor mij al op. Enkele maanden voor de bruiloft hebben mijn ouders diverse hotels bezocht in de omgeving. Het was even zoeken maar uiteindelijk hebben ze een geschikt hotel kunnen vinden. Vervolgens moet ik vanzelfsprekend vanuit Enschede bij dat hotel kunnen komen. Reizen in een personenauto is voor mij niet mogelijk, ik heb een bus nodig waarin ik in mijn rolstoel kan blijven zitten. Een dergelijke bus hebben we kunnen huren.

De voorzieningen die ik hier in Nederland heb, zijn er in Polen (nog) niet. Ik gebruik een tillift voor het maken van transfers van rolstoel naar bed en andersom. Ik slaap op een elektrisch anti decubitus luchtmatras met wisseldruk. Voor douchen maak ik gebruik van een douche(rol)stoel. De tillift en het matras zijn voor mij essentieel, daar kan ik geen dag zonder. Twee of drie dagen niet douchen, daar valt mee te leven. Voor dit weekend heb ik daarom besloten om een tillift en mijn matras mee te nemen. Mijn douchestoel heb ik thuis gelaten. Omdat ik in mijn eigen huis een vaste tillift heb, moest ik nog een losse tillift huren. Dit kon gelukkig (kosteloos) bij de thuiszorg.

Als laatste is er dan nog de vraag wie mij gaat helpen gedurende het weekend met de diverse ADL handelingen. In Nederland kun je daarvoor een PGB (Persoons Gebonden Budget) aanvragen. De uren zorg die ik doorgaans in een weekend "verbruik" in mijn thuissituatie worden dan voor dat specifieke weekend in geld uitbetaald. Met dat geld heb ik iemand van mijn keuze kunnen "inhuren" om mij de zorg te verlenen voor het weekend. Het geld is alleen voor de zorguren: kosten voor de reis, het verblijf e.d. zijn voor eigen rekening.

Voor een relatief simpel weekendje weg begint mijn voorbereiding dus al enkele maanden van tevoren. Tussen het aanvragen en het toegekend krijgen van het PGB bijvoorbeeld zit al snel twee maanden. Maar goed, als je op tijd begint is het allemaal goed te doen en, zoals bijna alles, went het ook. Leven met een dwarslaesie betekent nou eenmaal een stuk minder spontaniteit en des te meer plannen.

Gelukkig heeft de goede voorbereiding zich uitbetaald want alles liep op rolletjes het weekend en de bruiloft zelf was geweldig. Een prachtige ceremonie met een knallend feest op zaterdag, gevolgd door een gezellige (en gelukkig wat rustigere, haha) "afterparty" op zondag. Bekijk de foto's maar eens voor een korte impressie. Overigens is het bovenstaande verhaal ook een goed voorbeeld van het nut van de stichting. De stichting maakt het mij mogelijk om de extra kosten die een dergelijk weekend met zich meebrengt (het huren van de bus, de extra kosten voor de hulpverlener, etc.) goed op te kunnen brengen.